ΓΛΩΣΣΑ Ε΄

Πόλη θεωρείται μία αστική περιοχή με μια σχετική πυκνότητα πληθυσμού που έχει δημόσια κτήρια και υπηρεσίες αντίστοιχα προς τον πληθυσμό της. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «πόλις» (σύνολο μεγάλου αριθμού οικημάτων ή/και πολιτών). Στην Ελλάδα ένας οικισμός για να χαρακτηριστεί ως πόλη πρέπει να έχει τουλάχιστον 10.000 κατοίκους.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, όπως πρωτεύουσες νομών που μπορεί να έχουν λιγότερους από 10.000 κατοίκους αλλά λόγω της διοικητικής τους σημασίας χαρακτηρίζονται ως πόλεις.

Η πόλη είναι ένας μεγάλος τόπος όπου ζουν και δραστηριοποιούνται πολλοί άνθρωποι μαζί. Φαντάσου τη σαν ένα ζωντανό παζλ που αποτελείται από σπίτια, πολυκατοικίες, δρόμους, πλατείες, σχολεία, καταστήματα και πάρκα. Στην πόλη, οι άνθρωποι πηγαίνουν στη δουλειά τους, τα παιδιά στο σχολείο, και όλοι μαζί μοιράζονται τους ίδιους χώρους και υπηρεσίες, όπως τα μέσα μεταφοράς, τα νοσοκομεία και τις βιβλιοθήκες. 

Στη δεκαετία του 1950 τα επαγγέλματα ήταν πολύ διαφορετικά από ότι είναι σήμερα. Τον καιρό εκείνο οι οικονομικές συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, τα αγαθά λιγοστά. Τα σπίτια είχαν αυλές με μάντρες, οι οποίες για να διατηρηθούν χρειάζονταν κάθε τόσο ασβέστωμα.

Έτσι, περνούσε από τις γειτονιές ο ασβεστάς. Τα ψυγεία δεν ήταν ηλεκτρικά, αλλά ξύλινα, και λειτουργούσαν με πάγο. Κάθε μέρα λοιπόν περνούσε ο παγοπώλης που εφοδίαζε με πάγο όλα τα σπίτια. Οι βιομηχανίες γάλακτος δεν υπήρχαν, και ο γαλατάς μοίραζε κάθε πρωί το γάλα, που το έπαιρνε απευθείας από τις αγελάδες.

Όλοι αυτοί οι πλανόδιοι επαγγελματίες γύριζαν τις γειτονιές τα δύσκολα εκείνα χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε που ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος από σήμερα και πιο φτωχός, για να μπορέσουν να ζήσουν. Όμως, καθώς περνούσε ο καιρός και ο τόπος μας προόδευε, τα επαγγέλματα αυτά άρχισαν σιγά σιγά να χάνονται. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστοι από αυτούς τους επαγγελματίες,  ενώ πολλά από επαγγέλματα χάθηκαν αφού οι ανάγκες άλλαξαν.